"تکرار عنوان قهرمانی" این روزها به رویای امیر رضا واعظی آشتیانی تبدیل شده است. او می‌خواهد در دومین سال حضورش در استقلال، عنوانی را به دست بیاورد که هیچ کدام از مدیران قبلی تیم‌های قهرمانی لیگ نتوانسته‌اند تکرار کنند.
آشتیانی برای برآورده کردن این رویای آبی از همان الگوی مدیریتی پیروی می‌کند که سال قبل هم تلاش کرد آن را در باشگاه جا بیندازد. "نظم" کلمه‌ای سه حرفی که در طول مصاحبه دو ساعته گروه ورزشی ایسنا با امیر رضا واعظی آشتیانی تکرار شد، الگوی مدیریتی مدیرعامل باشگاه استقلال است و او می خواهد با استفاده از همین الگو، حاشیه را از تیم پرحاشیه استقلال دور کند اما، آیا او با طرح مخالفت با منتقدان ورود سیاسیون به ورزش می‌تواند حاشیه‌ها را از بین ببرد؟
شاید حرف‌های آشتیانی و انتقاد علنی او از مخالفان ورود سیاسیون به ورزش حاشیه جدیدی را در فوتبال ما به وجود بیاورد. او می‌گوید: «مخالفان ورود سیاسیون به ورزش می‌گویند مدیری که وارد ورزش می‌شود باید راه خرید داور را بلد باشد، باید بداند که چگونه برای تشویق شدن به لیدرها پول داد و...»
** بازگشت به فصل گذشته
باشگاه استقلال هم ساختار دارد و هم این که هر کس در جایگاه خودش قرار دارد و هم تلاش می‌شود که نظم و انضباط وجود داشته باشد. در عین حال این تلاش انجام می‌گیرد که افراد به گونه‌ای عمل نکنند تا حاشیه‌ها وارد تیم شود. من در نشستی که در روزهای آینده با بازیکنان، کادرفنی و کلیه‌ی کادر اجرایی باشگاه خواهم داشت، این مساله را یادآور می‌شوم که هر کس بداند چه وظیفه‌ای دارد و هر کس تلاش کند تا وظیفه‌ی خودش را به خوبی انجام دهد. اگر افراد در جایگاه‌ خود به بهترین نحو وظایف خود را انجام دهند طبیعی است که کارها براساس تعاریفی که صورت گرفته، پیش می‌رود. مواقعی پیش می‌آید که در تشکیلاتی افراد در جای خود قرار می‌گیرند اما، نمی‌دانند چه کاری را با چه تعریفی انجام دهند و این ایجاد مشکل می‌کند. در بعضی از دستگاه‌ها هم شاهد هستیم که افراد در جایگاه خود قرار ندارند. پس در جایگاه قرار گرفتن یک فاکتور مهم است و فاکتور دوم مهم این است که افراد وظیفه‌شان را انجام دهند. ما در باشگاه استقلال تلاشی ۱۰ ماهه را آغاز کردیم تا به این سمت برویم که هر کس وظیفه‌اش را به بهترین نحو انجام دهد.
**نگاهی که منطقی نیست
باید یک واقعیت را بپذیریم و آن اینکه موفقیت یک تیم را نمی‌توان به نام یک نفر ثبت کرد. مدیرعامل وقتی جایگاه خود را بشناسد و به وظایف خود بپردازد، همان امتیازی بدست می‌آید که اگر یک کارمند، یک بازیکن یا یک سرمربی در جایگاه خود وظایفش را انجام می‌دهد. شما شاهدید که افرادی علاقه‌مند هستند موفقیت‌های یک تیم را منتسب به مدیرعامل باشگاه یا به سرمربی کنند که فکر می‌کنم این نگاهی منطقی نیست. وقتی یک تیم قهرمان می‌شود، همه‌ی اجزای یک باشگاه وظیفه‌شان را به خوبی انجام داده‌اند و اگر یک تیم نتیجه نمی‌گیرد، نشان دهنده‌ی این است که اجزای باشگاه وظایف خود را به خوبی انجام نداده‌اند. با این حال اگر ما بخواهیم سرنوشت یک سرمربی یا یک مدیر را صرفا به ساق پای یک بازیکن گره بزنیم، منصفانه نیست. چه بسا که امکان دارد آن بازیکن در جایگاه خود نتوانسته وظیفه‌ی خود را به خوبی ایفا کند. بنابراین متولیان فنی تیم از جمله سرمربی و کادر فنی باید آسیب شناسی کنند. می‌خواهم بگویم وقتی استقلال فصل گذشته قهرمان شد، این قهرمانی را در درجه‌ی اول مدیون حمایت هواداران خود می‌داند و نکته‌ی دوم تعامل و هماهنگی است که با وجود نواقص موجود توانست تیم را به نتیجه‌ی مناسب برساند و در این بین نمی‌توان لطف خدا را هم نادیده گرفت.
** یادآوری روزهای آخر بازی سرنوشت
همواره قاطعانه وقتی به این باور رسیدم که استقلال قهرمان می‌شود با باوری قلبی مدام تاکید می‌کردم که استقلال قهرمان می‌شود. ۴۸ ساعت پیش از آخرین بازی‌مان در مصاحبه‌ای گفتم استقلال قهرمان می‌شود و روسیاهی برای کسانی می‌ماند که تلاش کرده‌اند استقلال قهرمان نشود. باید این صحبت را تحلیل کرد. اگر استقلال قهرمان نمی‌شد، آشتیانی چه پاسخی داشت. پاسخ من این است که به تیم اعتقاد قوی داشتم و باور داشتم که استقلال قهرمان می‌شود. با این حال وقتی از افراد مختلف سوال می‌شد که چند درصد برای استقلال شانس قهرمانی قائل هستید، بعضی‌ها می‌گفتند ۳۰ درصد. من تعجب می‌کردم آنها با چه فرمولی به این اعداد رسیده بودند. اگر کمترین آگاهی به فرمول ریاضی و آماری داشته باشیم، خیلی راحت می‌توانستیم بگوییم که شانس استقلال برای قهرمانی ۵۰ درصد است. استقلال باید پیام را می‌برد و ذوب آهن باید می‌باخت. پس اینجا مشخص می‌شود که چه کسی اعتقاد داشت استقلال قهرمان می‌شود و چه کسی اعتقاد نداشت. من از فرمول حرف می‌زنم نه حرف‌های احساسی است و بی‌پایه.
مصاحبه‌هایم هم موجود است. نمی‌توان کتمان کرد که چه کسی به قهرمانی استقلال باور داشت. جالب اینجاست چهار هفته مانده به پایان لیگ یک روز از دوستی سوال کردم استقلال برای مقام چندمی بسته شده است که او هم با صراحت گفت برای پنجمی یا ششمی. من هم روز اولی که به استقلال آمدم، چنین ارزیابی داشتم. اما، رفتار و رویه‌ به گونه‌ای تعریف شد که هر کس در جایگاه خود کار کند. علت اینکه آن تیمی که به تحلیل آن روز باید پنجم یا ششم می‌شد اما، قهرمان شد این است که آدم‌ها در جایگاه خود قرار گرفته‌اند. من باید اینجا انصاف به خرج بدهم. ذوب آهن نایب قهرمان لیگ شد و به مقام قهرمانی در جام حذفی رسید. وقتی به تیم ذوب آهن نگاه می‌کردیم متوجه می‌شویم که آنها تیم کاملا یک دستی داشته‌اند. در استقلال هم شرایطی به وجود آ‌مد که به تیم یکدستی تبدیل شد. تیم به لحاظ درون زمین و کارهایی که باید انجام می‌شد، یکدست شد و در نهایت به قهرمانی رسید و من بار دیگر از همه‌ی اجزای تیم و باشگاه تشکر می‌کنم. اینکه این قهرمانی در زمان مدیریت بنده یا یک مدیر یا یک بازیکن اتفاق افتاده، افتخاری بزرگ است. اما، می‌خواهم پاسخ افرادی را بدهم که می‌گفتند "بعضی‌ها دلشان نمی‌خواهد که استقلال قهرمان شود". آنها منظورشان از بعضی‌ها ما بودیم. اما، مصاحبه‌ها نشان می‌دهد که چه کسی به قهرمانی استقلال اعتقاد داشت و چه کسانی با یاس می‌گفتند شانس استقلال برای قهرمانی ۳۰ درصد است. هم اکنون هم برای حضور در فصل جدید نقاط ضعف را به نقاط قوت تبدیل کرده‌ایم و بدون اینکه جنجال و حاشیه‌ای درست کنیم، بازیکنانمان را جذب کرده‌ایم. نقاط ضعف را تقویت کردیم و نقاط مثبت را حفظ کردیم و امیدواریم در فصل جدید لیگ برتر استقلال سنت شکنی کرده و از قهرمانی خود دفاع کند.
** در انتظار خرق عادت قهرمان
در بیشتر تیم‌های دنیا وقتی تیمی قهرمان می‌شود، نمی‌تواند در سال بعد این عنوان را تکرار کند. شاید برخی این را به بی‌ثباتی در مدیریت‌ها ربط بدهند. اما، مدیرانی که پس از قهرمانی از مجموعه جدا می‌شوند این تصمیم به نفع خودشان است. آنها به عنوان "مدیر قهرمان" از باشگاه جدا می‌شوند! شاید این جابه‌جایی تاثیر داشته باشد؛ اما، نکات دیگری هم وجود دارد. شاید بازیکنان فصل گذشته علاقه‌ای به همکاری مجدد نداشته باشند. ضمن اینکه حضور بازیکنان جدید هم باعث می‌شود که پروسه‌ی هماهنگی بازیکنان به تاخیر بیانجامد. شاید غرور هم بازیکنان را بگیرد؛ اما، نباید نکته‌ای را فراموش کرد و آن آلودگی‌هایی است که در فوتبال ما وجود دارد. اصلا هنر بعضی‌ها در خریدن یک سری آدم‌هاست. آنها در گوشه و کنار عواملی دارند و با مذاکراتی که این عوامل انجام می‌دهند سرنوشت یک تیم را تغییر می‌دهند!
** تایید خرید آدم‌ها در فوتبال ایران!
من شخصا باورم این است که فوتبال ایران نیاز به نوسازی دارد. این نوسازی بدین معنا نیست که صرفا آدم‌ها عوض شوند بلکه باید فکرها هم تغییر کند و رویه‌ها هم عوض شود. معتقدم باید مجموعه‌ی عوامل اجرایی که لیگ را اداره می‌کنند، باید به لحاظ اقتصادی تامین باشند تا افراد نتوانند این جسارت را پیدا کنند تا با پیشنهاداتی این مجموعه را تحت تاثیر قرار دهند. بنده اعتقاد دارم که فوتبال ما آلودگی‌هایی دارد. در مسابقات لیگ قهرمانان آسیا که سال گذشته استقلال در آن حضور داشت، در یکی از بازی‌های استقلال که در تهران برگزار شد، یک نفر آمد و به من گفت که داور مسابقه آماده است که فلان قدر بگیرد و به سود شما سوت بزند. آن داور از یکی از کشورهای تازه استقلال یافته بود. وقتی چنین آدم‌هایی در فوتبال ما هستند که به بنده که هیچ وقت به چنین افرادی روی خوش نشان نمی‌دهم، چنین پیشنهادی می‌دهند شما حساب کنید که در فوتبال ما چه اتفاقاتی در حال رخ دادن است. این اتفاقات جای تاسف دارد. این جور آدم‌ها هم کم نیستند. افرادی هستند که با وجود غیر فوتبالی بودنشان چهره‌ی فوتبالی به خود می‌گیرند. این خطری جدی است. نمی‌دانم فدراسیون فوتبال و مدیران باشگاه‌ها چه تدبیری می‌خواهد داشته باشد.
** فدراسیون جزیره‌ای اداره می‌شود
معتقدم فدراسیون فوتبال باید ابتدا درون خود را هماهنگ کند. متاسفانه این هماهنگی را در مجموعه‌ی فدراسیون فوتبال نمی‌بینیم. شما نمی‌توانید زمانی که درون خودت آشفته بازار است به دنبال همکاری و هماهنگی با تشکیلات بیرونی باشی. این شدنی نیست. معتقدم که فدراسیون باید نظم و انضباطی در درون برای خود تعریف کند و در این صورت است که می‌توان به انضباط کلی امیدوار بود. اگر بنا باشد هر کس جزیره‌ای کار کند و هر کس تصمیمات خود را بگیرد، مطمئن باشید فدراسیون نمی‌تواند به موفقیت برسد. من صحبت‌هایی را که اخیرا از سوی مسوولان فدراسیون مطرح شده، شنیده‌ام. این حرف‌های جدیدی است که در فوتبال ما می‌شنویم. این جزیره‌ای فکر کردن است. رییس فدراسیون باید حرف اول و آخر را بزند. هیات رییسه جایگاهش محفوظ است. اما، اعضای هیات رییسه حق ندارند در خارج از جلسه‌ی هیات رییسه چیزی را به رییس فدراسیون تکلیف کنند. سازمان لیگ زیر مجموعه‌ی فدراسیون فوتبال است. اینکه می‌گویم فدراسیون جزیره‌ای اداره می‌شود، همین است. فدراسیون فوتبال مانند تمامی فدراسیون‌ها دارای هیات رییسه‌ای است و این اعضای هیات رییسه تنها می‌توانند در جلسات نظرات خود را اعلام کنند و به محض اینکه از اتاق بیرون می‌روند دیگر حق اظهارنظر ندارند. تعجب می‌کنم بعضی‌ها این مفاهیم را خوب نمی‌دانند. شاید بخشی از رفتارهایی که از فدراسیون می‌بینیم به تساهل و تسامح بازگردد. هیات رییسه جایی است که اگر نظری داشته باشد، آن را برای تصویب به جلسه می‌آورد. اما، اینکه چگونه عمل می‌شود، دیگر ربطی به هیات رییسه ندارد. مهم این است که دارد کارها انجام می‌شود. اینکه می‌گویند کمیته‌ی انضباطی این طور می‌گوید، سازمان لیگ آن جور عمل می‌کند، آن یکی می‌گوید مدرک نداریم، آن یکی می‌گوید مدارکی وجود دارد، آن طرف می‌گوید من منشور دارم و آن طرف جواب می‌دهد که به من ربطی ندارد نشان از آشفتگی فدراسیون فوتبال دارد. اقتدار مدیریتی در هر تشکیلات و سازمانی مهم است. من یکه تازی را قبول ندارم و اداره‌ی یک مجموعه به صورت تک بعدی منطقی نیست. اما، حرف‌هایی که می‌زنم منافاتی با قاطعیت ندارد. قاطعیت باید باشد. مدیر باید به موقع تصمیم بگیرد، به موقع حرف بزند و به موقع از مواضعش دفاع کند و در زمان خودش از نقطه نظرات دیگران هم استفاده کند.
** منشور اخلاقی، سازمان لیگ و ابهامات فراوان
معتقدم طرح مساله‌ی منشور اخلاقی که توسط سازمان لیگ مطرح شد، شروع خوبی برای مقابله با آلودگی‌های فوتبال است. اما، نباید در این کار دیگر تساهل و تسامح به خرج داد. چرا مربی‌ای که مساله دارد را به فدراسیون دعوت می‌کنیم و از او امضا می‌گیریم؟ یا او متخلف است یا نیست. اما، اینکه فرد متخلف را دعوت می‌کنیم و از او امضا می‌گیریم به هیچ وجه کار درستی نیست. من باید به شجاعت یک مربی محروم اشاره کنم. او با شجاعت اجازه داد که اسمش را فدراسیون اعلام کند اما، چرا فدراسیون اسم دیگران را نمی‌گوید؟ یعنی باید در بحثی با چنین اهمیتی طرف مقابل رضایت بدهد تا اسمش را اعلام کنیم؟ ما که می‌دانیم افراد چه کسانی هستند. اما، بگذارید مردم هم بدانند که این اسطوره‌هایشان چه کسانی هستند و چه رفتاری داشته‌اند. اینها افرادی هستند که فوتبال را به یقه‌ی خود منگنه کرده‌اند. به بازیکنان هم باید بگوییم که شما چنین مشکلاتی داشتید و به خاطر همین مشکلات محروم شدید. از آن طرف "شریفی" می‌گوید کسی بالای ۱۵۰ امتیاز منفی نگرفته و ازآن طرف می‌گویند می‌خواهیم بازیکنان خاطی را محروم کنیم. من متوجه این تناقض‌ها نمی‌شوم. من از رادیو شنیدم که مجری برنامه از عزیزمحمدی پرسید که چرا اسم خاطیان را اعلام نمی‌کنید که محمدی گفت: آنها راضی نیستند و سپس مجری گفت مگر آنها باید راضی باشند، این حرف کاملا درستی است. مگر این افراد قتل یا کار نامشروع کرده‌اند که اسم‌شان را اعلام نمی‌کنیم. بهتر است خیلی شفاف بیاییم بگوییم به این دلایل باید این مربیان یک سال استراحت کنند. مگر درمورد مربی‌ای که نامش اعلام شد چه گفتیم. بگویید از کدام افراد امضا گرفتید. من با امضا گرفتن موافق نیستم اما، حالا که گرفتید بیایید بگویید که این افراد چه کسانی هستند تا مردم بدانند. شاید بین آنها اسطوره‌های پوشالی باشند که خودشان را پنهان می‌کنند و با روابطی که دارند، خودشان را پنهان می‌کنند. آیا اینجا حق مربی‌ای که نامش اعلام شد تضییع نمی‌شود؟ من مدافع یا وکیل مدافع او نیستم؛ اما، می‌خواهم بگویم که باید شفاف‌سازی کنیم.
** دفاع از فوتبال پاک در مجمع فدراسیون فوتبال
من عضو مجمع فدراسیون فوتبال هستم. من حق رای دارم و از حقوق باشگاه‌ها دفاع می‌کنم. حرفم را خواهم زد با کسی هم تعارف ندارم. هر کس می‌خواهد از من خوشش بیاید و هر کس می‌خواهد بدش بیاید. باید واقعیت‌ها را گفت. اگر می‌خواهیم همه با هم فوتبال پاک را بسازیم باید تعارفات را کنار بگذاریم. مشکل اصلی فوتبال ما تعارفات است. هیچ کس نمی‌خواهد خودش را به تعبیر خودمان "بده" کند. مگر ما باید واقعیت‌ها را براساس خوش آمدن یا بد آ‌مدن دیگران بگوییم؟ من آدم‌هایی را می‌شناسم که خودشان را آزاده و رک معرفی می‌کنند اما، رک گویی‌شان طوری است که تنها به نفع خودشان است. می‌توانیم بدون منفعت حرف‌های سالم و اثربخش بزنیم. سوالم این است که چرا امثال مجید جلالی باید بدون تیم بمانند و چرا فلان آقا باید امضا بدهد و با گرفتن تیمی به چند صد میلیون پول برسد؟ جلالی چه کم داشت؟ کارنامه‌ی او کارنامه‌ی روشنی است. من مدافع جلالی نیستم. ولی می‌گویم می‌ـوانیم از افرادی استفاده کنیم که حرفی برای گفتن دارند و اخلاق‌شان می‌تواند برای فوتبال مفید باشد. باید امثال مجیدی کنار گود باشند و بعد مربیانی بیایند که حرفه‌شان زدوبند است، حرفه‌شان بازیکن خریدن است و حرفه‌شان این است که داور را بخرند و به بازیکن حریف بگویند سوتی بده و ما سال آینده تو را می‌خریم. کارشان این است که به بازیکنان حریف زنگ می‌زنند و آنها را تخریب روحی می‌کنند. آنها یک تیم دارند و هر کدام از اعضای تیم‌شان نقشی را ایفا می‌کنند. چه زمانی می‌خواهیم به این ابهامات پاسخ بدهیم؟
** این فوتبال نتیجه‌ی اتفاقات باشگاه‌هاست
من در بخشی از صحبت‌هایم به فدراسیون انتقاد کردم؛ اما، اینجا می‌خواهم از فدراسیون دفاع کنم. همه به دنبال این هستیم که بیابیم علت افت فوتبال ایران چیست. همه روی فدراسیون فوتبال متمرکز شده‌اند؛ اما، مگر فدراسیون بازیکن ساز است. وظیفه‌ی فدراسیون ساماندهی تیم‌های ملی است. در باشگاه‌های ما چه اتفاقی می‌افتد؟ اتفاقاتی که در باشگاه‌ها می‌افتد باعث شده که فوتبال ما به چنین وضعی دچار شود. چرا باید ۹ دروازه‌بان خارجی در فوتبال ایران حضور داشته باشند؟ بروید و بگردید تا مشخص شود چند بازیکن نوک حمله تربیت کرده‌ایم. تیم ملی تقصیری ندارد چرا که بازیکنی ملی تحویل تیم ملی نداده‌ایم. می‌گویند بازیکن گران نخرید. فردی از گوشه‌ای می‌گوید ما بودجه داریم. همه می‌دانند که شما چه بودجه‌ی کلانی دارید؛ اما، این مهم نیست، بازیکن گران می‌خرید تا چه اتفاقی بیفتد. گران می‌خرید که بازیکنان چه قیمتی شوند؟
** هزینه هنگفت برای مدیران
تا زمانی که مدیران ما به میزهایشان چسبیده‌اند و برای ماندن به افراد مختلف متوسل می‌شوند، وضعی بهتر از این نخواهیم داشت. نه در فوتبال بلکه در تمامی بخش‌های مختلف مدیر باید فارغ از میزش باشد. مدیر اگر یک روز مدیر باشد باید آن یک روز را مدیریت کند. این نوع مدیریت بسیار بهتر از این است که ۱۰ سال مدیر باشد ولی به اندازه‌ی یک روز هم نتواند زیر مجموعه‌اش را مدیریت کند. یکی از آفت‌ها خود ما مدیرانیم. قبلا این مساله را گفته‌ام. سرمربیان، مدیران و دلالان عامل گرانی بازیکنان هستند و نقش مدیران و سرمربیان بیشتر از دلالان است. سرمربی تازه اگر حسن نیت داشته باشد و پشت پرده اتفاقی نیفتاده باشد، فهرستی را به مدیر می‌دهد و می‌گوید من به اینها نیاز دارم. مدیر هم با قیمت‌های گزاف این بازیکنان را خریداری می‌کند. متاسفانه در فوتبال ما این مساله جا نیفتاده که جمع کردن شاه مهره‌ها عوارضی به همراه دارد.
** برنامه‌های استقلال برای ریشه کن کردن آفت‌های فوتبال
از زمانی که به استقلال آمدم باورم این بود که باید استقلال را از حالت مصرف کننده صرف خارج کنیم. در مقطعی استقلال بازیکنانی را تولید کرد و آنها را هم صادر کرد؛ اما، این روند متوقف شد. باورم این است که باید به این کار شدت ببخشیم. باید بازیکنان جوان را به تیم بزرگسالان وارد کنیم. اگر شما به مربیان پیش از انقلاب نگاه کنید می‌بینید که بعضی از آنها با چه جسارتی این کار را کردند و با این کار چه جوانان شایسته‌ای به فوتبال ایران معرفی شدند. پس از انقلاب هم "دهداری" این جسارت رابه خرج داد و زمانی که تعدادی از بازیکنان تیم ملی را تحریم کردند، بازیکنانی را به تیم ملی دعوت کرد که اثرگذار بودند. امروز هم باید مدیران ما این جسارت را داشته باشند. حضور بازیکنان جوان هم به لحاظ اقتصادی و هم به لحاظ فنی بسود باشگاه‌هاست. برهمین اساس اگر به تمرینات استقلال نگاه کنید، می‌بینید پنج بازیکن جوان در کنار بازیکنان بزرگسال تمرین می‌کنند. من به شما قول می‌دهم این پنج بازیکن آینده‌های استقلال هستند. تمرین کردن کنار بازیکنان بزرگ ترس را از آنها می‌گیرد. با هماهنگی‌هایی هم که با دکتر معینی انجام داده‌ایم، در شش هفت استان کشور مدرسه‌ی فوتبال استقلال راه‌اندازی خواهد شد.
** اختیار تام مرفاوی در انتخاب دستیاران
به غیر از مظلومی که به عنوان مدیر در استقلال منصوب کرده‌ام، سایر دستیاران مرفاوی به انتخاب خود او بودند. حتی مولر را هم با مشورت او انتخاب کردم. گرافت هم پیشنهاد مولر به مرفاوی بود. به مرفاوی سه روز وقت دادم که درباره‌ی او فکر کند و در پایان او گفت من این آدم را با این مشخصات می‌پسندم. از مرفاوی سوال کنید که بنده در انتخاب کدام همکارش دخالت کردم. یاد گرفته‌ام در کار مربی دخالت نکنم و کسی را تحمیل نکنم. این رویه را هم چهار سال در فدراسیون دوچرخه‌سواری دنبال کردم. می‌توانید از سرمربی سابق تیم ملی که یک فرد آلمانی بود، این مساله را بپرسید. هم اکنون هم مرفاوی مسوولیت دارد. حتی موقعی که در حال مذاکره با مولر بودیم مرفاوی هم حضور داشت. من از او پرسیدم نظرت درباره‌ی مولر چیست، او گفت خیلی خوب است. من می‌توانستم با مشاورانم درباره‌ی مولر صحبت کنم اما، با مرفاوی حرف زدم. هم اینکه برای او احترام قائل شدم و هم اینکه می‌خواستم بگویم که مولر انتخاب توست. ما رفتار منطقی و اخلاقی‌ای را در پیش گرفته‌ایم و فقط می‌دانم که قلعه‌نویی دچار توهم شده و این توهم را دیگران برای او درست کردند. سناریویی نوشتند و به دست او دادند. ایشان فکر می‌کند که ما برای او دشمن هستیم. بگذریم از اینکه در برنامه‌ی آخر ۹۰ و فلش بکی که در برنامه گذاشته شد قلعه‌نویی چه صحبت‌هایی را انجام داد و البته آن صحبت‌ها موید این است که شخصیت من کجا و شخصیت ایشان. علاقه‌ای به بازگشایی دیگر مسایل ندارم. من برای او در تیم جدیدش آرزوی موفقیت می‌کنم و انتظار دارم دوستان ایشان هم رعایت مسایل اخلاقی را داشته باشند چرا که اگر بنا باشد رعایت مسایل اخلاقی انجام نشود، ما هم رفتار مشابه را با ادبیاتی جدید انجام خواهیم داد. امیدوارم سپاهان نتیجه بگیرد، ضمن اینکه استقلال قهرمان شده و باید تلاش کنیم که با لطف خدا و همکاری مجموعه‌ی باشگاه این مقام را تکرار کنیم.
** ریسک مرفاوی و حمایت از مربی جوان
طبیعی است که من به عنوان مدیرعامل باشگاه استقلال از صمد مرفاوی حمایت قاطعم را اعلام کنم. این که دوستان می‌گویند پس از چند هفته که از شروع لیگ بگذرد و استقلال نتیجه‌ی لازم را کسب نکند، مرفاوی تحت فشار قرار می‌گیرد، درست نیست. چرا پیش‌بینی نمی‌کنید که تیم‌های دیگر در اول فصل به مشکل برنمی‌خورند مگر سال قبل که از پنج هفته سه امتیاز کسب کردیم، سرمربی تیم‌مان را عوض کردیم در صورتی که اگر شرایط امروز حاکم بود، باید این کار را می‌کردیم. چرا ما پیش بینی نمی‌کنیم که تیم‌های دیگر نمی‌بازند. چرا همه‌ی پیش بینی‌ها این است که استقلال و پرسپولیس در هفته‌ی اول شکست بخورند؟ متاسفانه بعضی‌ها سر گوری گریه می‌کنند که در آن میت نیست. من مرفاوی را نیاورده‌ام که پس از سه یا پنج هفته او را عوض کنم. مرفاوی آمده که خود را نشان دهد و من به او اعتماد و اعتقاد صد درصد دارم. بعضی از روزنامه‌ها را که باز می‌کنیم آدم‌های خاص با هدف‌های تعریف شده با استفاده از حسن نیت مدیران مسوول و سردبیران تلاش می‌کنند مرفاوی را خراب کنند اما، مرفاوی نه آن قدر پول دارد که به کسی بدهد که برایش خوب بنویسد و نه آن قدر پول دارد که به لیدرها بدهد و زمانی که قرار بود مرفاوی سرمربی شود انصافا متوسل به هیچ شخص، فردی یا گروهی نشد. توکل صمد به خداست و خدای او کمکش می‌کند. ضمن اینکه در کنار مرفاوی مربیان خوبی قرار دارند. این عیب نیست که افراد قوی‌تر کنار او باشند. این می‌تواند افتخار یک مربی باشد. بعضی مربیان از افراد ضعیف در کنارشان استفاده می‌کنند و اسم آن را می‌گذارند تفکر و مشاوره. در حالی که مشورت با آدم‌های ضعیف معنا و مفهوم ندارد. کنار دست مرفاوی رحیم‌پور، غلامپور، مولر و گرافت حضور دارند و مهمتر از آن اینکه کمیته‌ی فنی به عنوان بازوی مشورتی عمل می‌کند. کمیته‌ای که محصص، معینی، امین‌بخش و مظلومی در آن عضو هستند و می‌توانند به او نظرات مشاوره‌ای بدهند. شما مطمئن باشید استقلال با استفاده از تمام توان و ظرفیتش سال خوبی را سپری خواهد کرد و ما هم حمایت قاطعی از مرفاوی خواهیم داشت. سال گذشته و زمانی که در پنج هفته‌ی ابتدایی تیم نتیجه نمی‌گرفت، من از تیم و کادرفنی حمایت کردم. دوستانی که می‌باختند باید حال و روز خود را در رختکن می‌دیدند و تنها کسی که به آنها روحیه می‌داد، من بودم. ما پس از بازی برگشت مقابل پرسپولیس نتیجه‌ی قابل توجهی نداشتیم و تنها در سه بازی به پیروزی رسیدیم. استقلال در بحران حاشیه‌ای که خود دوستان ایجاد کرده بودند، فرو رفت. چه کسی آنها حاشیه‌ها را جمع کرد؟ بیایند شهادت بدهند و بگویند چه کسی این کار را انجام داد و چه کسی فشارها را تحمل کرد.
** استقلال و فصل پیش‌روی
صادقانه بگویم سال گذشته ما تعدادی بازیکن داشتیم که نزدیک به یک میلیارد و ۵۰۰ میلیون تومان برای آنها هزینه کردیم اما، از نظر زمانی آنها تنها سه تا چهار بازی را برای ما بازی کردند. حاضرم اسامی و مبلغ دریافتی این بازیکنان را در نشستی اعلام کنم اما، امسال بازیکنانی که جذب کرده‌ایم فاصله‌ی بسیار نزدیکی با هم دارند و سال بسیار سختی برای مرفاوی در انتخاب بازیکن خواهد بود. بازیکنان ما در پست‌های مختلف باید خود را نشان بدهند تا بتوانند جزو یازده بازیکن اصلی باشند. هیچ بازیکنی در استقلال حاشیه امنیت برای فیکس بودن ندارد. ما تیمی منطقی را جمع آوری کردیم و بدون هیاهو تیم را آماده‌ی رقابت‌های لیگ می‌کنیم.
** جباری و بازگشت به استقلال
مجتبی جباری این حق را دارد که به عنوان یک بازیکن آزاد به فکر آینده‌اش باشد اما، ما هم این حق را برای خود قائلیم تا زمانی این شرایط را تحمل کنیم اما، اینکه می‌گویند مهلت جباری تمام شده صحت ندارد. نمی‌توان برای بازیکن آزاد مهلتی تعیین کرد؛ اما، ما برای خودمان مهلت قائلیم. شاید اگر او در مقطعی ورود کند، نیازی به او نداشته باشیم و شاید هم مقطعی بیاید که هنوز تیم در دوران بدنسازی باشد و بتوانیم از او استفاده کنیم. در هر صورت او بازیکن آزاد است و این حق را دارد که برای آینده‌ی خود تصمیم‌گیری کند.
** بدهی‌ها و تعلیق هشت باشگاه
این مساله به همان بحث اولی که داشتیم برمی‌گردد و آن این است که فدراسیون برخورد جزیره‌ای دارد. استقلال، پرسپولیس و بسیاری تیم‌های دیگر دولتی‌اند و از بودجه‌ی دولتی ارتزاق می‌کنند. اگر بخشی از این پول را دولت ندهد، آقایان می‌خواهند چه کنند؟ انتهای راهی که آنها در پیش گرفته‌اند، به چه چیزی ختم می‌شود؟ آیا این راه درستی است که بگوییم اگر استقلال و پرسپولیس بدهی‌هایشان را تسویه نکنند، نمی‌توانند در لیگ برتر شرکت کنند؟ آنها بروند ببینند که اگر استقلال و پرسپولیس را از لیگ بگیریم، چه چیزی از فوتبال می‌ماند. بهتر است دوستان ورودی به مسایل داشته باشند که عقل و منطق می‌گوید. به موضوعاتی ورود نکنند که با بی‌منطقی همراه ‌شود و بعد خودشان تبصره و ماده به آن اضافه می‌کنند. ایراد ما این است که ابتدا عمل می‌کنیم و بعد فکر می‌کنیم. در صورتی که باید اول فکر کنیم و بعد عمل کنیم. فرض کنید استقلال نتواند بدهی‌های خود را بدهد. پرسپولیس و یک تیم صنعتی هم ندهند با این شرایط چه چیزی از لیگ می‌ماند؟ استقلال نمی‌آید، پرسپولیس هم می‌گوید ما هم نمی‌آییم. با این شرایط چه بر سر فوتبال می‌آید؟ نمی‌گویم که حق و حقوق افراد داده نشود اما، بهتر است راهکاری منطقی پیدا کنیم. ابتدا فدراسیون برود و با باشگاه‌های مختلف صحبت کند و از آنها درباره‌ی بدهی‌ها سوال کند و پس از آن با کمک و همفکری شرایط را مساعد کند. استقلال و پرسپولیس با سازمان تربیت بدنی صحبت کنند و از بودجه‌ای خاص پول بگیرند و بدهی‌ها را تسویه کنند و بعد فدراسیون به مدیران بگوید اگر سال آینده بدهی بالا بیاورید، مشمول چنین مسایلی می‌شوید. امسال ما بودجه‌مان را مشخص کردیم. این مساله درصد خطا را پایین می‌آورد اما، اینکه بیاییم نسنجیده هر تصمیمی بگیریم آخر و عاقبت خوشایندی در پیش نخواهیم داشت. آیا دوستان فکر کرده‌اند درباره‌ی تصمیم‌هایی که می‌گیرند؟ اگر فکر کرده‌اند که بیایند و به ما هم بگویند که یاد بگیریم. نهایت تصمیمی که آنها گرفته‌اند این است که تیم‌های بزرگی مانند استقلال و پرسپولیس به لیگ نمی‌آیند و بعد فدراسیون باید مسابقاتی را برگزار کند که با حضور هزار یا نهایتا دو هزار تماشاگر برگزار می‌شود. بنده نفس عمل که اخذ حقوق افراد است را قبول دارم اما باید تدبیر کرد.
** ابهامات قرارداد روته‌مولر
به تازگی با مولر صحبت کرده‌ام. او می‌گفت یکی از مشکلاتی که با رسانه‌های ایرانی دارد این است که صحبت‌های او را به خوبی ترجمه نمی‌کنند. به او توصیه کردم که تحت هیچ شرایطی مصاحبه نکند و به او اعلام کردیم اگر از شما مصاحبه‌ای منتشر شد، به ما بگویید تا اقدامات قانونی را انجام دهیم. بنابراین صحبت‌هایی که منتسب به مولر بوده و در برخی روزنامه‌ها منتشر شده، صحت ندارد. در قرارداد مولر آمده است که در صورت داشتن کلاس می‌تواند با هماهنگی‌ با باشگاه در آن کلاس شرکت کند. ما با او توافق کردیم که در یکسری مسایل از نظرات او هم استفاده کنیم. برنامه‌مان این است که دوره‌ی آموزش مربیگری برای جوان‌ها و مربیان بگذاریم. تفاهمی که بین مولر و مرفاوی است، انکارناپذیر است اما، به اعتقاد من بعضی روزنامه‌ها که می‌نویسند مولر با مرفاوی اختلاف دارد بیشتر به این دلیل است که اگر یک روزی این دو با هم اختلاف نظر پیدا کردند، بگویند که ما پیش بینی این روز را کرده بودیم. ما اعلام کرده‌ایم هر فرد یا روزنامه‌ای مطالب دروغ را منتشر کند که تشویش افکار عمومی را در پی داشته باشد ما حق قانونی خود می‌دانیم که آن را پیگیری کنیم. من با مسوولان ذیربط هم صحبت کرده‌ام و هماهنگی‌های لازم را هم انجام داده‌ایم. با کسی هم تعارف نداریم. البته در این بین هم کسانی هستند که مطالب بسیار خوبی در روزنامه‌ها می‌نویسند. بارها شده که من به مدیران مسوول بعضی روزنامه‌ها زنگ زده‌ام و از‌آنها به خاطر مطالب‌شان تشکر کرده‌ام.
** جشن قهرمانی یا مراسم تقدیر از اعضای تیم
برای من جالب است که پس از قهرمانی استقلال مدام این سوال مطرح می‌شد که چه زمانی جشن قهرمانی استقلال برگزار می‌شود. این سوال را دارم که کدام تیم قهرمان شده و جشن قهرمانی گرفته که استقلال دومی‌اش باشد؟ استقلال تا قهرمان شد آقایان پرسیدند که چرا جشن نمی‌گیرید. آنها دایه‌ی مهربان‌تر از مادر شده‌اند. حالا در این جشن چه به آنها می‌رسد خیلی مهم است. بازیکنی پیش من آمد و گفت وقتی قهرمان شدیم به ما سه عدد سکه دادند. در طول مسابقات هم باخت‌هایی داشتیم و ۱۰ درصد از قراردادمان کم کردند. این قهرمانی خیلی هم دور نبوده اما،برای من این علامت سوال باقی است که چرا برخی‌ها به دنبال برگزاری جشن قهرمانی استقلال هستند. استقلال کدام بار قهرمان شده و جشن گرفته که حالا همه منتظر جشن قهرمانی هستند. دوستان آمار بدهند تا ما هم بدانیم. باید بگویم ما آن قدر بر اصول خود پایبندیم که حتی به بازیکنانی که جدا شده‌اند هم اعلام کردیم پاداشتان را می‌دهیم. پاداش حق نیست. پاداش را می‌توان نداد اما، گفتیم اگر بنا باشد پاداشی بدهیم به بازیکنانی که جدا شده‌اند هم می‌دهیم. خوشبختانه با تلاش‌هایی که انجام گرفت در روز ولادت حضرت علی (ع) مراسم تقدیری را در فضای محدود ۳۰۰ نفره برگزار می‌کنیم که درآن مسوولان کشوری، لشگری و ورزشی حضور خواهند داشت.
** دعوت از قلعه‌نویی برای حضور در جشن قهرمانی
قلعه‌نویی هم به این مراسم دعوت خواهد شد. متاسفانه برخی از دوستان عجله کردند و گفتند که قلعه‌نویی به مراسم دعوت نشده است، در صورتی که هنوز کارت‌های دعوت هم صادر نشده است. آن زمان نه جای مراسم معلوم بود و نه کسی را دعوت کرده بودیم، بنابراین دعوت از x و y معنایی نداشت.
** رقابت تیم‌های صنعتی با دیگر تیم‌ها در فصل نقل و انتقالات
در فوتبال حرفه‌ای نمی‌توان سقفی را برای قرارداد بازیکنان تعیین کرد. اما، فوتبال حرفه‌ای دنیا کجا و فوتبال ما کجا. وقتی از داشتن دروازه‌بان و مهاجم به تعداد کافی محروم هستیم، چگونه می‌توانیم ادعای داشتن فوتبال حرفه‌ای داشته باشیم؟ تیم‌های استقلال و پرسپولیس به تازگی با هم تفاهمی داشته‌اند. در گذشته وقتی بازیکنی با استقلال به تفاهم نمی‌رسید، تهدید می‌کرد که با قیمت بالاتری به پرسپولیس می‌رود. برعکس این مساله هم وجود داشت اما، با تفاهمی که امسال با مدیرعامل پرسپولیس داشته‌ایم این مساله را از بین بردیم. حتی تفاهم کردیم که بازیکنان فصل جاری را هم از هم نگیریم. اما، منعی برای جذب بازیکنان اسبق وجود ندارد. زمانی که می‌خواستیم صادقی را جذب کنیم، من به انصاری‌فرد زنگ زدم و از او پرسیدم که آیا قراردادی با صادقی دارید که او هم اجازه داد. زمانی هم که مهدی شیری قصد امضای قرارداد با پرسپولیس داشت، انصاری‌فرد تماس گرفت و گفت آیا شیری با استقلال قرارداد دارد که من به او گفتم او قراردادی داخلی دارد؛ اما، مشکلی نیست و شما می‌توانید او را جذب کنید. اما، می‌بینیم که برخی تیم‌های صنعتی وارد شده‌اند و به این قضیه دامن زده‌اند. من چندی پیش تفاهم نامه‌ای را که به امضای وزیر صنایع، وزیر راه و ترابری و رییس سازمان تربیت بدنی دیدم که در آن سقف قرارداد بازیکنان ۲۵۰ میلیون تومان ذکر شده بود. جالب است در این میان برخی‌ها مدعی شده‌اند که ما بودجه داریم اما، داشتن بودجه که دلیل نمی‌شود. آنها با این کار خود بازار را آشفته می‌کنند، ضمن اینکه به اعتقاد من کار کردن در باشگاه‌هایی که مشکل مالی ندارند، سخت نیست. تنها نتیجه‌ گرفتن برای مجموعه‌ی باشگاه استرس دارد. اما، در دو باشگاه استقلال و پرسپولیس که مختصر بودجه‌ای دارند و باید بقیه‌ی هزینه‌ها را با اسپانسر پوشش دهند، کار کردن دشوارتر است. انرژی قابل توجهی از مدیران دو باشگاه صرف مسایل مالی می‌شود.
** ادعای منیعی و پاسخ آشتیانی
اینها همان پکیجی هستند که در بخشی از مصاحبه‌ام گفتم. هر مربی تیم خاصی دارد و آن تیم خاص مغز این بازیکنان را شست وشو می‌دهد. در شبانه‌روز مدام با آنها تماس می‌گیرند. صحبت‌هایی که آنها مطرح می‌کنند، تناقض دارد. از آن طرف در مصاحبه‌هایشان می‌گویند واعظ آدم کاربلدی است ولی از آن طرف حرف دیگری می‌زنند. فرهاد مجیدی تنها یک بازیکن است. او کاپیتان تیم است؛ اما، من کجا او را می‌بینم؟ اصلا من تلفنم را جواب می‌دهم که می‌گویند بعضی بازیکنان با من ارتباط دارند؟ از همه مهمتر چرا آقایان به عملکرد خود نگاه نمی‌کنند. جالب اینجاست که ما چشم دیدن اطراف را داریم اما، نمی‌توانیم پیرامون خود را ببینیم. تعداد بازیکنانی که از تیم جدا شده‌اند، در گفت‌وگوهایشان به نوعی مدیریت مجموعه را تایید کرده‌اند و من از حسن نیت‌شان تشکر می‌کنم. اما، اگر بنا بود مجیدی به من خط و ربط بدهد، باید مبلغ قراردادش خیلی بیشتر بود. این اتفاقاتی است که ساخته‌ی ذهن برخی بازیکنان جدا شده از تیم است و آنها هم مقصر نیستند. گروهی آنها را از بیرون تحریک می‌کند. آنها همان گروهی هستند که به برخی بازیکنان استقلال زنگ زده‌اند و گفته‌اند اگر در استقلال بمانید گذر پوست به دباغ خانه می‌افتد!
** ناکامی تیم ملی در رسیدن به جام جهانی
نرفتن به جام جهانی پایان فوتبال نیست. در زمان صفایی فراهانی هم تیم ملی به جام جهانی نرفت. اما، می‌بینیم حمله‌هایی که این روزها صورت می‌گیرد، انجام نگرفت. من این فضایی که بر فوتبال ما حاکم شده و حمله‌هایی که صورت می‌گیرد را نظام یافته می‌بینم. این حملات بوی سیاسی دارد. وقتی تیم ملی در زمان صفایی فراهانی به جام جهانی نرفت مطبوعات آن زمان را رصد کنید ببینید که چه اتفاقی افتاد. هیچ حمله‌ای صورت نگرفت. اگر رسانه‌ها می‌خواهند کمک رسان فوتبال باشند باید فضای امید را گسترش دهند. باید با مطالبی که می‌نویسیم نشاط را برگردانیم و از گذشته تنها به عنوان یک تجربه استفاده کنیم نه اینکه از گذشته به عنوان یک اهرم و چماق بهره ببریم. بنده بعضی از افراد برخی روزنامه‌ها را به لحاظ خط و ربط سیاسی به خوبی می‌شناسم. با این حال حرف من دلیل نمی‌شود که فدراسیون فوتبال مبرا از نواقص است اما، این حجم حمله نشان می‌دهد که برخی هدفی خاص را دنبال می‌کنند. چقدر خوب است که ما اگر می‌خواهیم نقدی را وارد کنیم موضوعی را کارشناسی کنیم و از این موضوع مطلبی منطقی را استخراج کنیم. ما اول حرف می‌زنیم و بعد عمل می‌کنیم و زمانی که همه چیز خراب شد، تازه می‌نشینیم و فکر می‌کنیم. مشکل ما این است چون عجله داریم فکر نمی‌کنیم. من ایراداتی را به فدراسیون فوتبال وارد می‌دانم. چرا باید من به عنوان مدیرعامل استقلال از رادیو بشنوم که بازیکنی از تیم من می‌خواهد به همراه تیم امید به آفریقای جنوبی برود؟ کجای این اتفاق انضباط است؟ حالا که من به بازیکنم اجازه نداده‌ام که به تیم امید برود فدراسیون چکار می‌خواهد انجام دهد. از فدراسیون می‌خواهم برای خودش و باشگاه‌ها احترام قائل باشد. چرا آنها نامه نزدند و به صورت رسمی اعلام نکردند که می‌خواهیم بازیکن شما را به همراه تیم امید به اردو بفرستیم؟ بازیکنی که به تیم ملی می‌آید بازیکن فدراسیون فوتبال نیست بازیکنی باشگاهی است که در اختیار فدراسیون قرار می‌گیرد. این چه رفتاری است که فدراسیون در پیش گرفته است. به چه دلیل من باید حسین کاظمی را در کوران تمرینات بدنسازی به تیم امید بدهم؟ کاظمی اگر به همراه تیم امید به آفریقای جنوبی برود دوران بدنسازی را از دست می‌دهد و رقیب او در استقلال شرایط آرمانی خود را نگه می‌دارد. آیا اینجا حق کاظمی تضییع نمی‌شود؟ این یک انتقاد صحیح از فدراسیون فوتبال است. مطبوعات هم اگر می‌خواهند انتقاد کنند منطقی پیش بروند. با کلی‌گویی مشکلی حل نمی‌شود. اینکه بگوییم مجمع برگزار می‌شود و رییس فدراسیون برکنار می‌شود، چه چیزی از فوتبال ما دوا می‌کند؟ آیا می‌توان با طرح چنین حرف‌هایی که کلی‌گویی محسوب می‌شود، به فدراسیون انتقاد وارد کرد؟
** واعظ در آرزوی ریاست بر فدراسیون فوتبال؟
به تنها چیزی که فکر نمی‌کنم، فدراسیون فوتبال است. صبح که از خانه بیرون می‌آیم، فکرم استقلال است و شب هم که می‌خوابم در خواب مشکلات استقلال را به خواب می‌بینم. بهتر است مسوولان فدراسیون بروند و رفتارهایشان را اصلاح کنند. شاید با یک تذکر رویه تغییر کند. من اگر بتوانم در همین استقلال تغییرات مدنظرم را وارد می‌کنم و این اخبار که من به دنبال حضور در فدراسیون فوتبال هستم، صحت ندارد.
** عملکرد چهار ساله سازمان تربیت بدنی
اگر بخواهیم مستند صحبت کنیم، آمارها نشان می‌دهد مدال‌هایی که در چهار سال اخیر بدست آمده، از هشت سال دولت قبلی بیشتر است. به لحاظ سازندگی هم دولت نهم بسیار خوب کار کرد. وقتی شما سخت افزار را افزایش می‌دهید، یعنی ضریب سلامت جامعه را افزایش می‌دهید و این بدان معنی است که هزینه‌ی درمان کاهش می‌یابد. این باعث می‌شود تعداد علاقه‌مندان و ورزشکاران و در نهایت قهرمانان اضافه شود. چیزی که این روزها بحث می‌شود، لزوم توجه به نرم افزارهای ورزش است. یکی از مباحث مطرح شده این است که باید ورزش را علمی کرد اما، آیا علمی کردن ورزش تنها به این معنی است که اساتید دانشگاه وارد ورزش شوند؟ بسیاری از اساتیدی که وارد ورزش می‌شوند کسانی هستند که تنها تئوریک مسایل را مطرح می‌کنند و عمدتا هم کار اجرایی نداشته‌اند. استاد دانشگاه مدیریت که در دانشگاه سال‌ها کار کرده آیا می‌تواند تنها به واسطه‌ی حضور در دانشگاه ادعا کند که می‌تواند مدیر موفقی در ورزش باشد. امروز اشکال ما این است که فکر می‌کنیم برای علمی کردن ورزش باید دانشگاه بیاید و در ورزش مدیریت کند. اظهارنظرهایی که می‌شود این است که باید حتما آدم‌های علمی در کارهای اجرایی ورزش ورود کنند. شاید بعضی‌ها که استاد خوبی بودند در ورزش هم به خوبی مدیریت کردند اما، آنها استثنا هستند، هر کسی برای کاری ساخته شده است. نباید این طور باشد که بگوییم در ورزش کشور علم حاکم نیست. افراد علمی بسیاری بودند که به ورزش آمدند اما، عملکرد درست و حسابی نداشتند. آدم‌هایی هم بوده‌اند که اثر بخش بوده‌اند اما تعدادشان محدود است. این را می‌پذیرم که در کل ورزش فقر مدیریتی داریم و باید به سمت حل این مشکل برویم.
** ورود سیاسیون به ورزش
خیلی‌ها انتقاد می‌کنند که چرا افراد سیاسی وارد ورزش می‌شوند. اما، سوالم این است که آیا این دلیل می‌شود کسی چون قهرمان جهان است یا کاپیتان تیمی بوده، می‌تواند مدیر خوبی هم باشد؟ شاید استثناهایی هم وجود داشته باشد اما، بهتر است به باشگاه‌های بزرگ جهان نگاه کنیم. کدامیک از مدیران این باشگاه‌ها افراد ورزشی بوده‌اند. عمدتا مدیران باشگاه‌های بزرگ انسان‌هایی بودند که اقتصاد، تجارت، بازرگانی و سیاست را به خوبی می‌فهمند. سوالم این است که افرادی که امروز با حضور سیاسیون در ورزش مخالفت می‌کنند و مدام می‌گویند که باید ورزش را ورزشی‌ها اداره کنند، کدامشان ورزشی بوده‌اند. اگر بخواهیم سابقه‌ی مدیران ۱۸ تیم لیگ برتری را مورد بررسی قرار دهیم، می‌بینیم که هیچ کدام از آنها سبقه‌ی ورزشی نداشته‌اند. اگر اعتقاد داریم که ورزش و از جمله فوتبال صنعت است، پس این حرف‌ها که سیاسی‌ها، اقتصادی‌ها و صنعتی‌ها نباید به فوتبال بیایند، حرف بیهوده‌ای است. ما می‌گوییم فوتبال صنعت است از پیراهنی که تن بازیکنان است تا ساختن ورزشگاه‌ها و تمامی اقلام‌های دیگر همه به واسطه‌ی کارخانجات تولیدی تولید می‌شود. چرا حالا باید افرادی که بازرگانی و تجارت را خوب می‌فهمند و به سیاست هم اشراف دارند، نباید مدیریت ورزشی کنند؟ می‌توانیم کارنامه‌ی مدیرانی که با مضامین تجاری، سیاسی و اقتصادی وارد ورزش شده‌اند را مورد بررسی قرار دهیم و تعداد موفقیت‌ها و ناکامی‌هایشان را با مدیرانی که خود را ورزشی می‌دانند، مقایسه کنیم. با این حال صحبت‌های من دلیلی بر این نمی‌شود که افراد سیاسی که پشتوانه‌ی مدیریتی ندارند، وارد ورزش شوند. آیا این خودخواهی نیست که یک دایره دور خود بگذاریم و بگوییم هر کس دور این دایره دوید ورزشی است و هر کس ندوید ورزشی نیست؟ کسانی که مخالف ورود مدیران سیاسی و اقتصادی به ورزش هستند می‌گویند مدیرانی که از این دسته می‌خواهند وارد ورزش شوند باید بلد باشند که چگونه داور را بخرند. باید بدانند که چگونه یک بازیکن سوتی بدهد و او را سال آینده جذب کنند. باید تیمی را درست کنند که شایعه پراکنی را بلد باشد. باید به خوبی بین لیدرها پول تزریق کنند، باید راه پول دادن به بعضی از روزنامه‌ها را بدانند. این مدیر باید دروغگویی بلد باشد. باید راه رفتارهای نامناسب را بداند و باید بداند که چگونه آدم‌ها را رنگ کند. ما فوتبالی‌هایی را داریم که بسیار قابل احترام، قابل شخصیت و بسیار ارزشمند هستند و می‌شود از فکر آنها در توسعه‌ی فوتبال استفاده کرد. اما، بعضی‌ها در فوتبال هستند که فوتبال را تنها برای خودشان می‌خواهند. کسانی که مخالف حضور مدیران سیاسی و اقتصادی به فوتبال هستند پارادوکسی را به وجود آورده‌اند. آنها با طرح این پارادوکس دنبال چه می‌گردند و می‌خواهند به چه برسند؟ آیا به واسطه‌ی حضور سیاسیون در ورزش منافع‌تان به خطر افتاده و نمی‌توانید رفتارهای غیرمنطقی و غیر اصولی‌تان را ادامه دهید؟ آنها بهتر است اول این پارادوکس رفتاری خود را حل کنند و بعد می‌توان با آنها درباره‌ی دیگر مسایل صحبت کرد.