در جهان امروز که افراد بشر از نظر تفکر ، آموزش و مدیریت بر امور با سرعت رو به جلو گام بر می دارند، در جا زدن و به پای هم پیچیدن در هر جامعه و در هر بخش از فعالیت های اجتماعی آفتی بسیار بزرگ محسوب می شود.
شاید بتوان گفت، کج اندیشی دراین زمینه و ندیده گرفتن منافع ملی همچنین بی توجهی به عزت یک ملت و یک سرزمین گناهی نابخشودنی است ، حال این کوتاهی ، خود بینی و اشکال از سوی هر کسی در هر لباسی باشد، تفاوتی ندارد.
تردیدی نیست که فعالیت خوب و ثمر بخش تنها در سایه همدلی و انسجام و هماهنگی به وجود می آید و تفرقه که در قرآن کریم نیز مورد نکوهش قرار گرفته است، بزرگترین مانع پیروزی ها و موفقیت های به شمار می رود.
معلوم نیست که در چند سال اخیر ، ورزش فوتبال کشورمان را چه می شود که چهره های سرشناس این رشته هر از گاهی با در گیری های بسیار پیش پا افتاده که هر یک از طرف های درگیر هم با توجیحات حیرت آور حق به جانب خود می دهد، فضای این رشته پر طرفدار را خواسته و ناخواسته خاکستری و گاه سیاه می کنند و گویی توجهی به منافع ملی و علایق خلق الله ندارند و تا می توانند بر سر و کول هم می زنند که حتما یک طرف از نفس بیفتد!.
در گیری دایی با مایلی کهن و کشاندن مساله به دادگاه ، مشکل علی کریمی و تیم ملی ، تغییرات پیاپی درسطح مدیریت های رشته های ورزشی به ویژه ورزش فوتبال و ... همه و همه نشان از نوعی ناهماهنگی و بزرگ کردن اختلاف سلیقه های کوچک و بی ارزش در این حوزه دارد.
این در حالی است که این بزرگان باید الگو باشند و هر گونه اختلاف را در نطفه کرده و اجازه ندهند کار به اینجاها بکشد که داستان اختلاف آنها نقل هر مجلسی بشود.
کریمی زمانی در باره تیم ملی فوتبال اظهار نظری می کند که به عقیده کارشناسان و صاحبنظران در حیطه یک بازیکن نیست و بعد هم به تیم ملی دعوت نمی شود.
سرمربی تیم ملی اعلام می کند که تصمیم دعوت نکردن کریمی از سوی فدراسیون بوده و من دخالتی ندارم و بعد هم در این زمینه دهها نوع اظهار می شود که برخی مسوولان این مواضع را تایید و بعضی نیز انها را تکذیب می کنند.
هر کسی در این غائله وارد می شود و حسودان نیز دراین گیر و دار آب را هر چه بیشتر گل آلود می کنند و عده ای افراد ناآگاه نیز آتش بیا معرکه می شوند!.
کریمی در دو بازی تیم پرسپولیس چهار گل به ثمر می رساند و سرمربی تیم ملی او را دعوت می کند و متعاقب آن کریمی از تیم ملی خداحافظی می کند و پیامد آن ، کفاشیان رییس فدراسیون اعلام می کند که کریمی را راضی به بازگشت و حضور در تیم ملی می کنم ، سپس مطبوعات به نقل از علی دایی می نویسند که " تا من هستم، کریمی به تیم ملی دعوت نمی شود" ....
تایید می کنید این همه اظهار نظر ها و گفت وگوهای حاشیه ای برای تیم ملی و فوتبال کشور از هر سمی مهلک تر است و نباید آقایان به خاطر خودشان و رویه ای که دارند، قلب میلیون ها دوستدار ورزش را به درد اورند.
اصولا، همه اینها اعم از کفاشیان، مایلی کهن و دایی و کریمی و هر کسی دیگری در هر سطح و اندازه و لباسی نه تنها در فوتبال که در سایر رشته های ورزشی حق ندارند به خاطر پاره ای اختلاف نظر اختلاف سلیقه های جزیی با آبروی و عزت یک ملت اینگونه بازی کنند.
همه این عزیزان که برای ملت ایران و ورزش کشور ارزشمند هستند و از جایگاه و منزلتی خاصی برخوردارند، حق ندارند، دیدگاههای شخصی را بر مصالح و منافع عمومی ترجیح داده و خدای ناکرده باهم تسویه حساب کنند که دود این تسویه حساب ها به چشم یک ملت برود.
برزگان ورزش کشور باید با وساطت در این زمینه های اجازه ندهند، اختلاف سلیقه ها و دیدگاهها تا این حد تقویت شود که چهره های ماندگار و الگو برای جوانها رو در روی هم بایستند.
این اختلاف ها موجب می شود تا در عرصه های قهرمانی در آسیا و جهانی از موفقیت های ورزش کشور کاسته شود و صدها و شاید هم هزاران نفر از مردم ایران "به عنوان نمونه برای باخت تیم ملی فوتبال ایران مقابل یک تیم دیگر در جام جهانی یا المپیک دچار مشکلات جسمی " سکته قلبی و امثال آن" شوند!.
این عدم موفقیت ها که با هزینه های بسیار مالی و مادی به دست آمده است و نیز مشکلاتی که برای جسم و روح مردم جامعه پدید می آید، در اغلب موارد به این اختلافات و گاه نیز به شیوه مدیریت ها باز می گردد که با کمی گذشت و همدلی همه آنها قابل حل است.
واقعا، چرا فوتبال کشورمان این همه حاشیه دارد و این چند نفر را چه می شود که نمی توانند، اختلاف
سلیقه ها و مشکلات جزیی را نادیده بگیرند؟؟